Մայր հավիկը երկար վիզ,

Բակում քուջուջ անելիս`

Օձի փոքրիկ ձու գտավ,

Կտցին առավ, տուն մտավ:

Երեք շաբաթ մայր հավը,

Թողած իր դարդն ու ցավը,

Թիթեռն ու թրթուրը

Մի օր թիթեռն ասաց` թրթուր,

Նայում եմ քեզ, ես` ուր, դու` ուր:

Քեզ սազում է խոնավ հողը,

Ինձ` երկինքը ու վառ շողը:

Պատասխանեց թրթուրն այսպես.

-Այ ցեղակից, հերիք փքվես,

Թավամազ մեղուն հյութով ծանրաբեռ

Փեթակի դռնից նոր էր մտել  դեռ,

-Եղբայրներ, նայեք բերածին սրա,

Երբ բոռը կտրեց առաջը նրա.

Երկու կաթ նեկտար հազիվ է բերել,

Այս ծույլ անբանին ի՞նչ սրտով ներել:

Թուք ու նախատինք այս պորտաբույծին,

Իր հետ բերածին…

Ձմռան մի ցուրտ առավոտ

Գայլը ընկավ ձեռվ ու ոտ,

Շրջեց անտառ ու այգի,

Որ ճանկի մի չաղ մաքի:

Ամբողջ օրը ման եկավ,

Բերանն, ասա, բան ընկա±վ.

Ո՞վ էր տեսել ձմռանը

Մաքին մնար դռանը:

Ոնց պատահեց, մայր ագռավին

Ոսկեջրած մի թագ տվին,

Որ ամենից լավին գտնի,

Թագը նրա գլխին դնի:

Անցավ ագռավն այգի ու մարգ,

Տեսավ սոխակ ու սիրամարգ,

Շատ ման եկավ, վերջը բերեց

Թագն իր ճուտի գլխին դրեց:

 

Հենրիկ Սևան

Աշնան մի սև Ամպ

Սարը դարձրել թամբ,

Իրեն կարծելով ահեղ ձիավոր,

Գոռում էր մի օր,

Թե երկինք, գետին, ծով, ցամաք վկա,

Ամենաբարձրը հենց ինքն է, որ կա…

Այլ հոդվածներ …