Թռի-վռի 
Մի ճպուռ, 
Ողջ ամառը 
Շուռ ու մուռ, 
Երգեց, ճռռաց. 
Ճռճռաց: 
Մին էլ, ըհը՜, 
Ձմեռը, 
Փռեց իրա 
Թևերը. 
Բացեց գորգը 
Սպիտակ, 
Դաշտերն առավ 
Ձյունի տակ: 
Անցան պայծառ օրերը, 
Էլ ո՞ րն ասեմ, 
Էլ ո՞ րը, 
Երբ ամեն մի

Սով էր, սով էր մկստան, 
Կատվի ձեռքից լկստան
Գզիրն ընկավ դռնեդո´ւռ 
Էլ չթողեց տուն-կտուր 
Ջահել ահել գեղովի, 
Կանչեց , բերեց ժողովի՝
Թէ ինչ անեն, որ կատվեն 
Մի հնարքով ազատվեն :
Եկան գյուղի ջոջերը
Երկար բարակ պոչերը, 
Մասնակցեցին խորհրդին, 
Մի մուկ խոսեց իր հերթին, 
-Լսե´ ք, մկներ, ցեղակից ,

Ձկնիկ, լո՜ղ տուր, լո՛ղ արա, 
Դրսի որսը թող արա. 
Իջի՛ր ջրի հատակը, 
Մինչեւ անցնի վտանգը: 
Տե՜ս, փորձանք կա քո գլխին, 
Մի լավ մտիկ երեխին. 
Որդ է խփել իր կարթին 
Չմոտենաս էդ որդին: 
Ինձ չլսեց շեկլիկը, 
Ինձ չլսեց բկլիկը, 
Հո՛պ, կուլ տվեց նա որդը, 
Կարթը մնաց կոկորդը:

Արև՛, արև՛, ե՜կ, ե՜կ,
Զիզի քարին վե՜ր եկ.
Սև֊սև ամպեր հեռացեք,
Արևին ճամփա տըվեք։
Թողեք թող գա նա մե՜զ մոտ,
Դրա լույսին ենք կարոտ.
Կարմի՛ր արև ե՜կ, ե՜կ,

Մի ամլիկ գառ 
Իրեն համար 
Ջուր էր խմում առվակից. 
Մեկ էլ դեմի ձորակից 
Գայլն է կտրում վեըեւը, 
Խոսքին տալով էս ձեւը. 
- Էս ի՞նչ լրբություն, 
Ի՞նչ հանդգնություն. 
Ա՜յ, դու փսլնքոտ, 
Ոչխարի լակոտ, 

Բախտի բերմամբ, 
Թե պատահմամբ, 
Մի մեծ ագռավ 
Մի գունդ պանիր 
Դաշտում գտավ, 
Կտուցն առավ, 
Ծառին թռավ։ 
Օ՜, ի՜նչ պանիր, դեղին ոսկի... 
Բայց դեռ չառած համը իսկի, 
Աղվեսն անցավ ծառի մոտով, 
Գերվեց, էրվեց պանրի հոտով։ 
Վազեց գնաց բերնի ջուրը, 
Եվ թուլացան կուռն ու ճուռը, 
Էն ժամանակ իրա ձևին, 
Ծառի տակից, աչքն ագռավին, 
Հեզիկ, նազիկ, Փափկամազիկ, 
Բացեց լեզուն անո՜ւշ, մեղո՜ւշ։ 

Այլ հոդվածներ …