Տոտիկները իմ փոքրիկ,

Ունեն արդեն նոր կոշիկ`
Կարմիր, կապույտ, խատուտիկ,
Ճիշտ ինձ նման ուրախիկ:
Բայց չեմ սիրում ես կոշիկ,
Ուզում եմ քայլել բոբիկ,
Սակայն ունեմ մի մայրիկ,

Մեր գյուղի տան մեծ այգում

Մի մեծ կովիկ է ապրում:

Հենց արեւը երկնքում

Իր շողերն է տարածում,

Նա խոր քնից արթնանում,

Հորանջում է ու կանգնում,

Դեպի դաշտերն է շտապում:

Կթռնեմ օդ,

Կախարդի մոտ,

Կասեմ` կախարդ,

Ինձ դարձրու զարդ,

Որ ամեն մարդ,

Երբ ինձ տեսնի`

Դառնա զվարթ:

Լուսինն ապշի,

Անի` հա~փչի:

Ու ես ժպտամ

Սեւանա լիճը, գիտես,
Ամռան տապին զովացնող
Ու դասերի ավարտին
Մեզ իր լայն գիրկը կանչող
Ժամանցի վայր չէ միայն:
Մեր գեղամա թագուհին,
Որ բազմել է մեր ճամփին,
Գետերից է միշտ սնվում
Ու սնում է գետերին:
Այն միակն է Կովկասում,

Թախտին պառկած

Մի հին կարպետ

Հեքիաթներ է

Լսում մեզ հետ:

Ասա, վարպետ,

Ոնց են հյուսել

Այսքան ամուր,

Այլ հոդվածներ …