Մի երկիր կա` Հնդստան,

Մի մուկիկ կար` ճստճստան,

Հնդստանի անտառում,

Կոկոս ծառի ծակուռում:

Ապրում էր նա իր համար,

Բարիքներում անհամար,

Ու մի օր լավ, մի օր վատ`

Ուներ ապրուստ քիչ թե շատ:

Օրը մի ճանճ, մի միջատ,

Մի ծեղ, արմատ, ցորնի հատ:

Ուտում էր ու քեֆ անում,

Իմ դղյակը

Կարմիր նուռն է,

Իմ դեմ բաց է

Նրա դուռը:

Կեղևի մեջ

Ամեն հատիկ

Ինձ թվում է

Սիրուն զատիկ:

Փոքրիկ նուռ է,

Եղեգնուտում բույն հյուսեց, 
Ձու ածեց խլահավը, 
Աչքը բնից երբ թարթեց, 
Չտեսավ կկվի գալը: 
Չուներ թիվը ձվերի, 
Մոռացել էր թե հաշվեր, 
Երկուսը`երեք լինի, 
Կկվին ով պիտի պատժեր: 
Բնում ձվել էր թաքուն, 
Այդ կկու անամոթը, 
Հիմա որն էր նրա ձուն,

Նորից երկնքով հին արշալույսն է սիգալով սիգում, 
Որպեսզի մեր նոր ու քաղաքակիրթ հիշողության մեջ 
Միշտ էլ թարմ մնան... առասպելները: 
-Բարի լո՜ւյս, իմ նո՛ր և իմ... առասպե՜լ:

Ինչպե՞ս քնեցիր: 
Ի՞նչ երազ տեսար: 
Ի՞նչ գեշ երազից արթնացար վախով: 
Եվ երազիդ մեջ 
Դու պատահաբար չտեսա՞ր նրան, 
Ով - ի՛նքդ էլ գիտես - քեզ գիտի այնպես, 
Ինչպես հիվանդն իր հիվանդությունը... 

Պապս հազար տարեկան է,

Նա բոլորին բարեկամն է:

Եվ մորուքը ճերմակ-ճերմակ

Ասես լինի ձյունե վերմակ:

Ծածկում է մեզ, ծածկում է ձեզ

Եվ տանիք է դառնում ասես:

Եվ բեղերը երկար-երկար

 

Ճամփորդ ոզնին շատ էր ուզում

Տեսնել առվակ ու գետ.

-Ի՞նչ կլինի, սիրուն բադիկ,

Ինձ էլ տանես քեզ հետ:

Մեջքին առած փոքրիկ ոզնուն

Բադն էր սահում գետով,

 

Այլ հոդվածներ …