Եղեգնուտում բույն հյուսեց, 
Ձու ածեց խլահավը, 
Աչքը բնից երբ թարթեց, 
Չտեսավ կկվի գալը: 
Չուներ թիվը ձվերի, 
Մոռացել էր թե հաշվեր, 
Երկուսը`երեք լինի, 
Կկվին ով պիտի պատժեր: 
Բնում ձվել էր թաքուն, 
Այդ կկու անամոթը, 
Հիմա որն էր նրա ձուն,

Ճամփորդ ոզնին շատ էր ուզում

Տեսնել առվակ ու գետ.

-Ի՞նչ կլինի, սիրուն բադիկ,

Ինձ էլ տանես քեզ հետ:

Մեջքին առած փոքրիկ ոզնուն

Բադն էր սահում գետով,

Մի անհամբեր, կարճամիտ մարդ

Ուներ-չուներ երկու թիզ արտ,

Մի բուռ բրինձ ցանեց արտում,

Ցանեց, փոցխեց ու գնաց տուն:

Այսպես հույսով մարդն ամեն օր

Արտ էր գնում ճամփով սովոր,

Բայց թվում էր էս խեղճ մարդուն,

Որ չի աճում բրինձն արտում:

Գնաց եկավ, վերջն էլ մի օր

Ես մի բան եմ նկարել,

Ոչ մի բան եմ նկարել,

Գնելն ասաց` առյուծ է,

Մուշեղն ասաց` սառույց է:

Էլի մի բան գծեցի,

Ու ոչ մի բան գծեցի,

Գնելն ասաց` աղվես է,

Մուշեղն ասաց` մողես է:

Նորից մի բան գծեցի,

Ու ոչ մի բան գծեցի,

Սիրում եմ քեզ, կովի եղջյուր,

Ամուր ես դու և մի քիչ սուր,

Բայց շատ ափսոս, որ խեղճ կովին

Չես պաշտպանում բոլորովին:

Սիրում եմ քեզ, այծի եղջյուր,

Մի ծառ ունեմ,

Անուն չունի,

Վրան հազար

Պտուղ ունի:

Էլ սերկևիլ,

Էլ ձմերուկ,

Էլ դեղձ ու նուռ,

Էլ շատ պնդուկ:

Նաև դդում,

Նաև ընկույզ,

Էլ չեմ ասում`

Մենք տանն ունենք ծիծաղելի,

Տարօրինակ մի հայելի,

Կանգնում եմ ես նրա դիմաց,

Ժպտում է ինձ կամաց-կամաց:

Մեկ լեզու է վրաս հանում,

Մեկ էլ տեսար` աչքով անում,

Այլ հոդվածներ …