Բանաստեղծություններ

Մեր լեզուն

Չորեքշաբթի, 27 Հուլիս 2011 14:42

Մեր լեզուն մեր խիղճն է դա,

Սուրբ հացը մեր սեղանի,

Մեր հոգու կանչն է արդար

Ու համը մեր բերանի:

Մեր լեզուն ծուխն է մեր տան,

Մեր կշիռն աշխարհի մեջ,

Նա աղն է մեր ինքնության,

Էության խորհուրդը մեր:

   

Ես իմ անուշ Հայաստանի

Ուրբաթ, 15 Հուլիս 2011 15:48

Ես իմ անուշ Հայաստանի արեւահամ բառն եմ սիրում,

Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում,

Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բո՛ւյրը վառման,

Ու նաիրյան աղջիկների հեզաճկուն պա՛րն եմ սիրում:

 

Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսե,

Արեւն ամռան ու ձմեռվա վիշապաձայն բուքը վսեմ,

   

Խոսք իմ որդուն

Չորեքշաբթի, 13 Հուլիս 2011 12:02

Այս գարնան հետ, այս ծաղկունքի,

Այս թռչնակի, այս առվակի,

Հետն այս երգի ու զարթոնքի

Բացվեց լեզո՜ւն իմ մանկիկի:

ՈՒ թոթովեց բառ մի անգին

Հայկյան լեզվից մեր սրբազան,

Ասես մասունք հաղորդության

Դիպավ մանկանս շրթունքին...

- Լսի'ր, որդիս, պատգամ որպես

Սիրող քո մոր խո՜սքը սրտանց,

Այսօրվանից հանձնում եմ քեզ

   

Հայաստան

Երկուշաբաթի, 20 Հունիս 2011 10:50

Իմ քաղցրանո՜ւն, 
Իմ բարձրանո՜ւն, 
Իմ տառապա'ծ, 
Իմ փառապա'նծ: 
Հների մեջ` դու ալեհեր, 
Նորերի մեջ` նոր ու ջահել. 
Դու` խաղողի խչմարված վազ, 
Վշտերդ` ջուր, ինքդ ավազ. 
Դու` բարդենի սաղարթաշատ, 
Առուն ի վար փռված փշատ. 
Դու` կիսավեր ամրոց ու բերդ, 
Մագաղաթյա մատյանի թերթ. 
Դու` Զվարթնոց-ավեր տաճար, 
Կոմիտասյան ծիրանի ծառ. 
Դու` ջրաղաց խորունկ ձորում,

   

Քիչ ենք, բայց հայ ենք

Ուրբաթ, 17 Հունիս 2011 10:09

Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում։ 
Մենք մեզ ո՛չ ոքից չենք գերադասում։ 
Պարզապես մենք էլ պի՛տի ընդունենք‚ 
Որ մե՛նք‚ միայն մե˜նք Արարատ ունենք‚ 
Եվ որ այստեղ է՝ բարձրիկ Սևանում‚ 
Երկինքը իր ճիշտ պատճենը հանում։ 
Պարզապես Դավիթն այստեղ է կռվել։ 
Պարզապես Նարեկն այստեղ է գրվել։ 
Պարզապես գիտենք ժայռից վանք կերտել‚ 
Քարից շինել ձուկ‚ և թռչուն՝ կավից‚ 
Ուսուցմա՛ն համար և աշակերտե˜լ 
Գեղեցկի՛ն‚ 
Բարու՛ն‚ 
Վսեմի՛ն‚ 
Լավի˜ն… 
Մենք քիչ ենք‚ սակայն մեզ հայ են ասում։ 
Մենք մեզ ոչ մեկից չենք գերադասում 

   

Էջ՝ 10,20-ից