Մկների ժողովը

բանաստեղծություններ

Սով էր, սով էր մկստան,

Կատվի ձեռքից լկստան,

Գզիրն ընկավ դռնեդուռ,

 

Էլ չթողեց տուն, կտուր,

Ջահել, ահել գեղովի,

Ջոջերին ջոկ, տեղովի

Կանչես, բերեց ժողովի,

Թե ինչ անեն, որ կատվեն

Մի հնարքով ազատվեն։

Եկան գյուղի ջոջերը,

Երկար, բարակ պոչերը,

Մասնակցեցին խորհրդին,

Մի մուկ խոսեց իր հերթին.

Լսե՛ք, մկներ ցեղակից,

Չունեմ որդի, կողակից,

Ես միա նտեր ծերուկ եմ,

Բայց պատվավոր մի մուկ եմ,

Պակսեց ուժը իմ ոտի,

Պետք է մեռնեմ անոթի,

Սովն է չոքել դռանը

Ա՜խ մռռանը, մռռանը,

Վեր է ընկել մառանը,

Ինչքան ասես նազ անի,

Ստից սատկի, տազ անի,

Մուկ տեսնելիս վազ անի,

Գլխից բռնի, կախ անի,

Թաթովը տա, խաղ անի,

Ուտի, քեֆը չաղ անի,

Էսպես զուլում ու կրակ,

Դեռ աչքերն էլ ջուխտ ճրագ։

Բայց թե ազնիվ մեր ցեղը

Կորչելու է զուր տեղը.

Ցավն էլ ունի իր դեղը։

Այ, բերել եմ ես մի զանգ,

Ծափ, ծլնգոց,

Մեջը՝ զնգոց։

Կատվի վզից մենք կախ տանք,

Որ ինչքան էլ օրորա,

Որ ինչքան էլ շորորա,

Ստից սատկի, տազ անի,

Գալն իմանանք գազանի։

Է՜, զանգը ո՞վ կախ անի.

Ալո, դու։

Ալոն տանի՞։

Բալո դու։

Բալոն կախե՞։

Չալո, դու։

Չալոն կաղ է։

Մստո, դու։

Մստոն կարճ է։

Փստո, դու։

Էդ էլ խի՞ղճ է։

Համբո, դու։

Ես տկար եմ։

Չամբո դու։

Ասենք, տարա,

Բա որ կատուն գա ինձ վրա՞։

Բտոն, Խտոն թող մեկից

Բռնեն կատվի քամակից։

Ի՞նչ է խոսում չոր գանգը,

Լավ է՝ դու տար էդ զանգը,

Էլ ի՞նչ Բտո, ի՞նչ Ֆստան,-

Ճստաց Բտոն ճստճստան։

Լռի՛, հանդուգն,

Կոտորվե՛ք դուք,

Վախկոդներիդ ես թաղեմ,

Ճառ ասե՞մ, թե զանգ կախեմ,-

Գոչեց ջոջը,

Քաշեց պոչը։

 

 

 Խնկո Ապեր (Աթաբեկ Խնկոյան)