Լինում է, չի լինում, մի խիտ ու ու մութ անտառ է լինում: Կապիկների մի խումբ որոշում է գնալ այդ անտառ ու բնակություն հաստատել այնտեղ: Բայց այդ ժամանակ ձմեռ է լինում, ու կապիկների համար շատ դժվար է դառնում գոյատեւելը: Հատկապես ծանր են անցնում ցուրտ գիշերները, երբ կենդանիները ստիպված են լինում մի հնար գտնել՝ ցրտից պաշտպանվելու համար: Եվ ահա որոշում են կրակ փնտրել: Վազվզում են ամբողջ անտառում,  որպեսզի տեսնեն, թե ինչով կարող են ջերմանալ: Մեկ էլ նկատում են թռչող լուսատիտիկ ու կարծում են, թե կրակի կայծ է: Կապիկների խումբը սկսում է բղավել. «կրա~կ, կրա~կ, մենք գտանք այն»:

Լինում է, չի լինում, մի ընտանիք է լինում, որը բախտի բերմամբ մի սագ է ունենում: Այդ սագը, պարզվում է, ոսկե ձվեր է ածում: Երեխաներն ամեն անգամ հրճվում են, երբ տեսնում են, որ ի տարբերություն մյուս թռչունների, իրենց սագն ամեն օր ոսկե հավկիթներ է նվիրում իրենց: Սակայն մի օր երեխաները գանգատվում են ծնողներին, թե օրական մեկ ոսկե ձուն շատ քիչ է, եւ պետք է մտածել ավելին ունենալու մասին:

Մի ոզնի է լինում: Օրերից մի օր առավոտ ծեգին դուրս է գալիս տնից,որ գնա աշխարհ տեսնի: Գնում է, գնում, մեկ էլ իրեն-իրեն ասում.«Արի գնամ տեսնեմ գազարս  ու ճակնդեղս ոնց են աճում»: Եվ քթի տակ դնդնալով գնում է:

Մեկ էլ մի թփի տակից նապաստակն է դուրս գալիս:Նա հենց այդ ժամանակ իր կաղամբի ցանքին էր նայում` տեսներ կաղամբը ոնց է մեծանում:

-Էհե~յ,բարով,-գոչում է ոզնին,-ով գործը սիրում է,նա է առաջինը իր ցանքերը գալիս:

 

Մի շոգ օր մի շատ ծարավ ագռավ սկսում է բոլոր դաշտերով ջուր փնտրել: Երկար ժամանակ, սակայն, չի կարողանում աղբյուր գտնել: Այնքան է հոգնում, որ հույսը կտրում է եւ թեւաթափ կանգնում մի ծառի ճյուղի վրա:  Եվ հանկարծ նկատում է, որ գետնին կուժ է դրված: Արագ թռչում է դեպի կուժը եւ տեսնում, որ այո, մեջը ջուր կա:

Մայր արջը քոթոթների հետ իր համար պտտվում էր անտառում,գնում ու գալիս էր իր գնացած տեղերով, հատապտուղներ էր հավաքում, խոտ արածում….

Քոթոթները երկուսն էին` քույր ու եղբայր,նրանք կռվախաղ էին տալիս իրար հետ, գլորվում խոտերում, ընկնում իրար ետևից: Եղբայրը,ում անունը Արչուկ էր, շատ հետաքրքրասերն էր:Մեկ-մեկ քիթը խոթում էր այս ու այնտեղ. մտնում էր  թփերի տակ,աչքը գցում էր  ծառերի վերևներին:Երբ թփերի տակ բան էր փնտրում, քույրը`Մարչուկը, մտածում էր, թե եղբայրը պահմտոցի է խաղում իր

Դասի ժամին 6-րդ Ա դասարանի տղաներն ու աղջիկները շարունակ չարություն էին անում, և երիտասարդ ուսուցչուհի ընկեր Մանուկյանը  զայրանում էր նրանց վրա: Երեկոյան, երբ ընկեր Մանուկյանն արդեն տանն էր ու  պատմում էր իր քրոջը, թե այսօր ինչպես է անցել իր դասը, երեխաներին «հրեշիկներ» անվանեց: Քույրը ծիծաղեց, ապա ինքն էլ մի քիչ զայրացավ. մի՞թե երեխաները հրեշիկներ են, ինչպե՞ս կարելի է նման բան ասել: Ընկեր Մանուկյանը լուրջ-լուրջ

Այլ հոդվածներ …