Կար հեքիաթային մի լճակ:Կապույտ երկնքին էր նման լճակի հայելին:Ափերի ավազը մանր-մանր էր,ասես ծովափի ավազ լիներ:Լճակի կողքին փռվել էր հրաշք մի անտառ`բարձր,բարձր ծառերով:Որքան էլ  արևը  քիթը խոթեր անտառի խորքը,մեկ է` չէր կարողանում ամեն ինչ տեսնել`անտառը խիտ էր ու գաղտնի տեղեր շատ ուներ:

Կային լճակը,անտառը,արևը:Կար տնակ անտառից քիչ հեռու,լճակից քիչ հեռու,որտեղ կարող էին ապրել մեծերն ու փոքրերը:Հենց այդ տնակում էին ապրում չորս ընկերները`Փթփթիկը և երեք թզուկները:Փթփթիկը թզուկներից շատ մեծ էր,իսկ թզուկները փոքրիկ երեխաների էին նման:Բայց որքան խելացի էին թզուկները,շատ խելացի էին-ճիշտ և ճիշտ

Արայիկն արդեն 6 տարեկան էր, բայց չգիտես ինչու դեռ շատ փոքրիկ էր երևում ու չէր կարողանում վարժ խոսել: Այդ պատճառով էլ թաղի երեխաները նրա մականունը «Թզուկ» էին դրել: Արայիկը չէր  վիրավորվում նրանցից, հանգիստ պատասխանում էր բոլորին, ով իրեն «Թզուկ» էր անվանում: Նա չէր տխրում թզուկի մասին երգի թզուկի նման, որը շատ էր ուզում մեծանալ, բայց չէր կարող: Արայիկն ուղղակի մտածում էր, որ երևի ինքը երկու անուն ունի` Արայիկ ու Թզուկ: Իսկ ավելի ճիշտ, նա այդ մասին ընդհանրապես չէր մտածում:

Մայրիկը  վաղուց խոստացել էր Արայիկին, որ նրան Հանրապետության հրապարակ համերգի պիտի տանի: Արայիկը շատ-շատ

Ամեն ինչ սկսվեց նրանից, որ մայրիկն առավոտյան համբուրեց Մեսրոպին ու նրա կարմրած թուշիկը արևի նմանեցրեց: Մեսրոպն արևի հետ ծանոթ էր: Մեսրոպը գնդակ շատ էր սիրում: Ի՞նչ ընդհանուր բան կա գնդակի ու արեգակի միջև՝ շատ պարզ. ընդհանուրն իհարկե «գակ»-ն է, որ մեսրոպերեն նշանակում է գնդակ:

Եվ Մեսրոպը մայրիկին ոչ միայն արեգակ աչուկներով նայեց, այլև արեգակ թուշիկներով: Եվ հանկարծ… զարմա՜նք… Մայրիկի աչքի առաջ Մեսրոպի թուշիկը փայլեց ինչ-որ անսովոր ոսկեգույն փայլով: Գուցե մեղավորը պատուհանից

Հենց որ Մեսրոպը մուշ-մուշ քնեց, մայրիկը ձեռքն առավ հեքիաթների գիրքը, որ իմանա՝ ինչ արկածներ է ունեցել իր բալիկն արևի վրա: Առաջին հեքիաթը նա կարդացել էր այստեղ:

Եվ եթե չեք մոռացել, երկրորդ հեքիաթում Մեսրոպն իր հրաշք գնդակի հետ պետք է հայտնվեր արևի երկրում:

Եվ այսպես՝ Մեսրոպի հեքիաթը եկավ: Մեսրոպն արևի երկրում էր...

Գնդակ-արեգակը շատ սիրեց Մեսրոպին: Նա փոքրիկին տարավ ուղիղ արևի սիրտը, որտեղ ապրում էին արևի բալիկները: Նրանք փոքրիկ ոսկեգույն գնդակներ էին՝ Մեսրոպի գնդակի նման զվարթ ու թռվռուն:  

Արջը,աղվեսն ու դաշտամուկը ընկերացան:

-Ընկերությունն ինչ է, որ  չկարողանանք անել,-մտածեց արջը`արջավարի ձեռնաբաց:Ես իմ ունեցածը կկիսեմ ընկերներիս հետ:

-Դե,ընկերություն է,կանենք`կքնենք,կարթնանանք,կուտենք,կխմենք:Ընկերություն է էլի,էլ ոնց պիտի  լինի`կլինի,-մտածեց աղվեսը:

-Հա,լավ է,Էս աշխարհից քիչ կվախենամ`ընկերներ կունենամ:Արևի տակ ման գալն էլ ինձ համար մարդավարի կլինի,-մ

Կրիան,որ արդեն չգիտեր  իր տարիքը,բայց գիտեր ձու ածել`որոշել էր  ծովը հատելով ափ հասնել: Նա մինչև հիսունը հաշվել գիտեր և դրանից ավելին հարկ չէր ունեցել սովորել: Մեկ,երկու,շատ-շատ ձվեր էր դնում ծովափի ավազներում և խնամքով թաքցնում ավազների տակ:Հետո հանգիստ թողնում,հեռանում էր բաց ծով:Նրա ինչին էր պետք ճանաչել իր ձագերին:Կարևորը իր նմանները դեռ կան,եղել են միլիոնավոր տարիներ առաջ  ու դեռ կլինեն:

-Պիտի լինեն,պիտի շարունակվի իր սերունդը,-մտածելով` կրիան շտապում էր կտրել –անցնել ծովային  երկար ու  վտանգներով լի

Այլ հոդվածներ …