Կրիան,որ արդեն չգիտեր  իր տարիքը,բայց գիտեր ձու ածել`որոշել էր  ծովը հատելով ափ հասնել: Նա մինչև հիսունը հաշվել գիտեր և դրանից ավելին հարկ չէր ունեցել սովորել: Մեկ,երկու,շատ-շատ ձվեր էր դնում ծովափի ավազներում և խնամքով թաքցնում ավազների տակ:Հետո հանգիստ թողնում,հեռանում էր բաց ծով:Նրա ինչին էր պետք ճանաչել իր ձագերին:Կարևորը իր նմանները դեռ կան,եղել են միլիոնավոր տարիներ առաջ  ու դեռ կլինեն:

-Պիտի լինեն,պիտի շարունակվի իր սերունդը,-մտածելով` կրիան շտապում էր կտրել –անցնել ծովային  երկար ու  վտանգներով լի

Գնացքը քնեց օրորոցայինից: Այն փոքրիկ սագիկի մասին էր: Իսկ օրորոցայինը երգում էր փոքրիկ Մանեն: Հայրիկից էր սովորել, հայրիկը՝ պապից, իսկ պապը երևի ոչ էլ գիտեր, որ ինքն էլ Ղ. Աղայանից է սովորել: Մանեի հայրիկը լավ ձայն ուներ ու դստեր համար ինքն էր օրորոցային երգում: Մանեն էլ ժառանգել էր հայրիկի լավ ձայնը ու հիմա մայրիկի հետ տատիկի տուն գնալիս գնացքում երգում էր.

«Սագիկ-մագիկ, իմ սիրունիկ,

Ես քեզ կտամ քաղցրիկ կուտիկ,

Որ դու ուտես, շուտ մեծանաս,

Ուրախ ապրես, զվարճանաս:

Անտառով գնալիս  մի ծերունի կորցնում է ձեռնոցը: Մուկը  գալիս,մտնում է մեջը և ասում.

-Ինչ տաքուկ է,էստեղ էլ կապրեմ:

Ցատկոտելով գալիս է գորտը:

-Ո՞վ է ապրում էս ձեռնոցի մեջ:

-Ես Ճսճստան մկնիկը:Իսկ դու ո՞վ ես:

-Ես Կռկռան գորտն եմ:Ներս չե՞ս թողնի,-խնդրում է գորտը:

-Ինչու չէ:

Տիգրանն արդեն հինգ տարեկան էր դառնում: Վաղը չէ, մյուս օրը չէ, էն մյուս օրը չէ, է~ն մյուս օրը նրա ծննդյան օրն էր: Ամեն առավոտ Տիգրանն արթնանում էր ու հարցնում մայրիկին, թե քանի օր է մնացել իր ծնունդին: Երբ այսօր առավոտ էլ հարցրեց ու իմացավ, որ ավելի քիչ է մնացել, քան երեկ, շատ ուրախացավ: Նա խնդրեց մայրիկին, որ թույլ տա իրեն գնալ բակ ու խաղալ երեխաների հետ: Մայրիկը համաձայնվեց:

Երբ Տիգրանիկը նոր էր դուրս եկել տանից, հանկարծ իրենց հարևան Ազատ պապիկենց տան պարսպի վրա մի փոքրիկ

Արջը փորում էր մրջյունի բույնը և լեզվով հավաքում նրանց ու ուտում։ Մրջյունը նրան սպանելու հնարը գտավ։ Գնալով պիծակի, իշամեղվի, մժեղի, շնաճանճի, կրետի և սրանց նմանների մոտ, խնդրում է, որ իբրև ազգականներ, օգնեն իրեն։ Սրանք կարեկցելով՝ հարվածում են արջի աչքերին ու ականջներին։ Արջը քարին է խփում գլուխը, որը նեխվում է, և որդեր են ծնվում մեջը։ Ցավի սաստկությունից արջը, բերանը բանալով` գոռում է։ Իսկ միջատները, մտնելով փորը, ծակծկում են նրա աղիքները։ Արջը նեղվելով, դիմում է հոսող ջրին և, չափից ավելի սուզվելով մեջը, խեղդվում։

Մի մարդ մի որդի ուներ:Արդեն մեծ տղա էր դարձել,բայց ոչ մի անգամ հորը հայրիկ չէր ասել:

-Կուզմա,-գոռում էր հորը,-գնա վարելու:Կուզմա,խոզերին փարախը քշիր:

Հոր համար շատ վիրավորական էր,բայց ինչ կարող էր անել.փոքրուց չէր սովորեցրել, իսկ հիմա էլ ինչ...

Մարդիկ բարկանում էին  Կուզմայի որդու վրա:

Այլ հոդվածներ …