Փոքրիկի և ծնողի միջև կապը ավելի ամրացնելու  ու  նաև այն պահպանելու համար կարևոր է, որ ծնողները որոշակի կանոնների հետևեն երեխայի կյանքի առաջին իսկ օրերից: Ստորև կներկայացնենք մի քանի խորհուրդներ, որոնք կօգնեն զավակ-ծնող /և ոչ միայն/ հարաբերություննները ամուր հիմքի վրա դնել:
  • Սկսած երեխայի կյանքի առաջին ամիսներից նրա հետ կիսեք Ձեր ուրախությունը և դրական էմոցիաները:
  • Արագ արձագանքեր երեխայի բացասական էմոցիաներին և վերացրեք դրանց պատճառները:

Ստորև կներկայացնենք մի քանի խորհուրդ, որոնք կօգնեն, որ Ձեր երեխայի մեջ կյանքի առաջին իսկ ամիսներից զարգանա անհատականությունը, ինչպես նաև  կնպաստեն, որ նա շրջապատող առարկաների և աշխարհի փորձառու «հետախույզ» լինի:

Երեխան բավականաչափ վստահ չէ սեփական ուժերի կամ հաջողության հասնելու իր կարողության վրա և վախենում է նոր տպավորություններից ու դժվարություններից: Անսովոր իրավիճակներում երեխան կարող է կառչել ծնողներից:

Ի ծնե երեխան իր մեջ բնության հանդեպ սիրո մեծ պոտենցիալ ունի: Սակայն, եթե փոքրիկը կոտրում է ծառերի ճյուղերը, տրորում է ծաղիկները, քարեր է նետում թռչնակների վրա, դրանում մեղավոր են ծնողները, քանի որ ժամանակին չեն խրախուսել երեխայի հետաքրքրությունը բնության և կենդանիների հանդեպ:

Երբեմն երեխաները կծում են հարազատներին, անգամ իրենց խաղընկերներն կամ քույր ու եղբայրներին:  Կծելու պատճառները կարող են տարբեր լինել: Միանշանակ պատասխան չկա հարցին, թե ինչու են երեխաները կծում:

Որոշ երեխաներ այդպիսով փորձարկումներ են անում: Մինչև մեկ տարեկան երեխայի համար կծելը շրջակա աշխարհը ճանաչելու միջոց է: Երեխան կարող է կծել մեծահասակ մարդու կամ այլ երեխայի ձեռքը, ինչպես կծում է իր ռետինե խաղալիքը:

Որոշ երեխաներ կծում են, երբ այլ եղանակով չեն կարողանում հասնել իրենց ուզածին, կամ այլ կերպ  չեն կարող արտահայտել իրենց ցանկությունները:

Երեխաները կծում են նաև երբ վտանգ են զգում: Կծելը այս դեպքում ինքնապաշտպանության միջոց է: Նման վարք հիմնականում դրսևորբվում է հասակակիցների հետ շփումներում:

Երեխաներ էլ կան, որոնք կծում են իրենց ուժը ցույց տալու համար: Որպես կանոն սրանք մյուսների նկատմամբ իշխանության ձգտող երեխաներ են:

Կծելու պատճառ կարող են  լինել նաև նյարդային խնդիրները:

 

Երեխաների մոտ որոշակի տարիքային փուլում սկսում է զարգանալ ամաչկոտությունը: Սա, սակայն, երկարատև չէ. այն բնավորության կայուն գծի չի վերածվում, այլ աստիճանաբար վերանում է: Սակայն կա նաև ամաչկոտության այլ տեսակ, որը տարիքային չէ և ձևավորվում է տարբեր գործոնների ազդեցությամբ:

Այլ հոդվածներ …

Գովազդ