Տագնապը բոլորիս ծանոթ մի զգացում է, որն ունենում ենք մեզ համար անորոշ, անհասկանալի, անծանոթ, նոր, ինչպես նաև անհանգստություն առաջացնող իրավիճակներում: Եթե այդ իրավիճակը դառնում է մեզ համար հասկանալի, ծանոթ և որոշակի, տագնապը մարում է: Այս տեսակ տագնապը իրավիճակային է` կապված կոնկրետ իրավիճակի հետ:

Բոլոր երեխաներին էլ երբեմն-երբեմն կարող են անհանգստացնել գիշերային վախերը և վատ երազները: Գիշերային վախերը կարող են անհանգստացնել անգամ մեկ տարեկան երեխային: Պատճառը էմոցիոնալ վառ տպավորություններն են, որին երեխաները շատ են ենթարկվում:

Ծնողները հաճախ են դժգոհում, որ իրենց փոքրիկը հրաժարվում է գնալ քնելու, քնի ժամին կամակորություն է անում, լացում ու տարբեր մեթոդների դիմում, որպեսզի չպառկի քնելու: Ինչո՞ւ է այդպես և ի՞նչ կարող են անել ծնողները:

Ինչո՞ւ երեխաները չեն սիրում քնել

Ամերիկացի հոգեբան Ալան Ֆրոմը հետևյալ պատճառներն է առանձնացրել.

  1. Փոքրիկի համար քնելը նշանակում է  հրաժարվել  որևէ սիրելի զբաղմունքից կամ բաժանվել հաճելի միջավայրից, օրինակ, ծնողներից

Ցանկալի է երեխային դեռ նորածնային հասակից սովորեցնել ինքնուրույն քնել: Երբեմն երեխային դրեք մահճակալը, երբ դեռ արթուն է, թող փորձի ինքնուրույն քնել: Գիշերն աշխատեք երեխային ձեր անկողին չտանել, բայց հարկ եղած դեպքում ինքներդ մոտեցեք նրան:

Քնին պատրաստվելը երեխայի հետ զգայական մերձեցման լավ ժամանակ է: Մանկիկի համար գիրք կարդացեք, օրորոցային երգեք,  թույլ մերսում կատարեք, խոսեք ցածր և հանգիստ ձայնով:

Եթե երեխան շատ շարժուն է, հնարավոր է, որ օրինակ, մի քանի անգամ հարկավոր լինի կրկնել «քնելու ժամն է» արտահայտությունը: Արտասանեք այն չեզոք ու հանգիստ ձայնով, առանց այն հրամանի վերածելու:

Փոքրիկին նվիրեք խաղալիք «լավ երազների համար»: Դա կարող է լինել ոչ մեծ փափուկ խաղալիք: Ասացեք  փոքրիկին, որ

Երբեմն ծնողները հուսահատությունից պարզապես գոռում են . «Ինչո՞ւ ինձ չես լսում»: Իսկ երբեմն մայրիկների և հայրիկների միակ երզանքն է, որ իրենց փոքրիկը լսող լինի 24 ժամ շարունակ:  

Այլ հոդվածներ …

Գովազդ