Փոքրիկի դերը ընտանիքում պայմանավորված է կյանքի այն սցենարով, որն  ընտրում է ընտանիքը: Ծնողների և փոքրիկի միջև հարաբերությունները կառուցվում է որոշակի սկզբունքով, որը գալիս է ծնողերից: Հոգաբանների կարծիքով կան ընտանեկան հարաբերությունների 3 տեսակներ` լիբերալ, դեմոկրատական  և ավտորիտար:

Փոքրիկի դերը ընտանիքում սահմանվում է ծնողների հետ հարաբերություններով: Ծնողները հատուկ չեն ընտրում հարաբերությունների տեսակը, այն ձևավորվում է գործողությունների շնորհիվ, վարքագծերի բնութագրով:

 

Շատ կարևոր է, որ ընտանիքի բոլոր անդամներն ընդունեն դաստիարակության նույն մեթոդը: Որպեսզի երեխան չմտածի, թե ինչու մայրիկի դեպքում «չի կարելի», իսկ տատիկի դեպքում «կարելի է»:  Բարձր պահեք մեծահասակի հեղինակությունը, եթե, օրինակ` հայրիկը սխալ է վարվել, պետք չէ երեխայի ներկայությամբ քննադատել նրան: Ավելի լավ է հետագայում, առանձին զրույցի ժամանակ բացատրել, թե ինչ սխալ է թույլ տվել:  Այլապես երեխան կհասկանա ամեն մեկի թույլ կողմերը և արդյունքում կդադարի հաշվի առնել մեծահասակների կարծիքը:

Իր պահվածքով երեխան կարծես թե ստուգում է մեծահասակին. գուցե ամեն դեպքում  կարելի է: Եվ գեթ մեկ անգամ զիջելու դեպքում հետո ավելի վատ կլինի:

Մեծահասակները պետք է զսպեն իրենց բացասական

Որոշ երեխաների մոտ 3 տարեկանի ճգնաժամը թեթև և աննկատ է անցնում, սակայն երեխաների մեծամասնությունը այս տարիքում դառնում են կամակոր և չարաճճի:

Պարտադիր չէ, որ ճգնաժամը դրսևորվի հենց երեք տարեկանում, այն կարող է ի հայտ գալ 2,5 կամ 4 տարեկան հասակում:

Երեք տարեկանի ճգնաժամի պատճառները

Երեք տարեկանում երեխան սկսում է հասկանալ, որ ինքն անհատականություն է: Նա ընտանիքի լիիրավ անդամ է, այնպես, ինչպես մայրիկն ու հայրիկը: Այժմ «Հայկը կոնֆետ է ուզում» ասելու փոխարեն երեխան ասում է. «Ես կոնֆետ եմ ուզում»:  Երեխան սկսում է ամբողջությամբ կրկնօրինակել մեծահասակներին, նմանվել նրանց:

Այժմ նա ամեն ինչ ուզում է ինքնուրույն անել: «Ես ինքս». ահա այսպես կարելի է բնորոշել ճգնաժամային այս շրջանը:

Երեխան այլևս չի լսում ծնողներին, կամակորություն է անում,

«Բարև Ձմեռ պապիկ ջան, ես ուզում եմ, որ Նոր տարուն ինձ երգող Ձմեռ պապիկ բերես, մեկ էլ Ձյունանուշիկի շոր»,-սա փոքրիկ Էմմայի նամակն է` ուղղված Ձմեռ պապիկին, որ գրել է մայրիկի օգնությամբ:

Շատ ծնողների համար Ամանորը ոչ միայն ուրախության,  այլև անհանգստության առիթ է տալիս: Աննան` Էմմայի մայրը, իր փոքրիկին հավատացրել է, որ գոյություն ունի Ձմեռ պապ և անպայման բերելու է այն նվերները, որոնք նշել են նամակում:

«Ճիշտ է, դժվար է ընտանեկան համեստ  բյուջեից գումար տրամադրել նաև նվերներին, բայց կարելի է երեխային բացատրել, համոզել, որ փոքր նվերներ խնդրի, քանի որ Ձմեռ պապիկը գալիս է հեռվից և նրա համար դժվար կլինի բերել մեծ ու ծանր նվերները»,- ասում է Աննան` նվերները կարևորելով տոնական լի ու բոլ սեղանից:

Երեխաները մեծերից տարբերվում են նրանով, որ հավատում են իրենց համար ստեղծած աշխարհի գոյությանը։ Նրանք վստահ են, որ երբ մեծանան, կարողանալու են տեսնել ամենահեռավոր երկրները և համտեսել ամենազարմանալի կերակուրները։ Բայց երեխաները վերածվում են մեծերի, հրաժարվում են շատ երազանքներից և թախիծով են հիշում, որ երբևէ լիովին հավատացել են, որ կա Ձմեռ պապ։

Ի՞նչ անեն ծնողները, որ երեխաները մեծանում են, և Ձմեռ պապին կամ Սանտային հավատալը դառնում է ավելի ու ավելի դժվար։ Անխուսափելիորեն ծնողները կանգնում են երկընտրանքի առաջ. կամ համառորեն պնդել, որ Ձմեռ պապ կա (ով ոչ մի կերպ իր պարկով չի բերում մի նոր «Lexus»), կամ երեխաին կյանքի գործնականության դաս տալ ավելի շուտ, քան դա ուրիշները կանեն։

Ցավոք, հրաշքի նկատմամբ հավատի կորուստը զգալի կորուստ է։ Զգացումը, որ ամեն ինչ նախօրոք սահմանված է և հետաքրքիր չէ, մարդուն դարձնում է անհաջողակ, դրա համար էլ ծնողները հարկ ունեն տակտով լինելու։ Ձմեռ պապի լինել, թե չլինելու խնդիրը հնարավոր է լուծել՝ օգտագործելով հետևյալ ոչ անպետք խորհուրդները։

«Շրջափակում» մարտավարությունը . փորձեք ամեն ինչ «արգելակել»։ Ձեր խնդիրը ձեր երեխայի հետ ամեն

Մարդը սովորում է իր իսկ սխալների վրա: Սակայն սխալներից հնարավորինս խուսափելու համար հարկավոր է նախապես տեղյակ լինել սպասվող իրավիճակին:

Երբեք ձեզ մեղավոր մի զգացեք առաջնեկի հանդեպ. դուք ունեք երկու երեխա և երկուսին էլ հավասարապես սիրում եք: Հաճախ նրանց երկուսինէլ ասացեք այդ մասին` անկախ տարիքից, գրկեք նրանց, գուրգուրեք:

Նորածին երկորդ երեխային խնամելիս առաջնեկին մի հանձնեք ուրիշի մոտ խնամակալության: Ավելի լավ է հարազատներին խնդրեք, որ տան գործերով զբաղվեն, իսկ դուք ամբողջությամբ նվիրվեք ձեր երկու երեխաներին:

Ամենակոպիտ սխալն այն է, երբ ծնողները սկսում են համեմատել իրենց երեխաներին, կամ փորձում են միջոցներ ձեռնարկել` կանխելու վարքի այն անցանկալի դրսևորումները, որ ունի

Այլ հոդվածներ …

Գովազդ