Որոշ երեխաների մոտ 3 տարեկանի ճգնաժամը թեթև և աննկատ է անցնում, սակայն երեխաների մեծամասնությունը այս տարիքում դառնում են կամակոր և չարաճճի:

Պարտադիր չէ, որ ճգնաժամը դրսևորվի հենց երեք տարեկանում, այն կարող է ի հայտ գալ 2,5 կամ 4 տարեկան հասակում:

Երեք տարեկանի ճգնաժամի պատճառները

Երեք տարեկանում երեխան սկսում է հասկանալ, որ ինքն անհատականություն է: Նա ընտանիքի լիիրավ անդամ է, այնպես, ինչպես մայրիկն ու հայրիկը: Այժմ «Հայկը կոնֆետ է ուզում» ասելու փոխարեն երեխան ասում է. «Ես կոնֆետ եմ ուզում»:  Երեխան սկսում է ամբողջությամբ կրկնօրինակել մեծահասակներին, նմանվել նրանց:

Այժմ նա ամեն ինչ ուզում է ինքնուրույն անել: «Ես ինքս». ահա այսպես կարելի է բնորոշել ճգնաժամային այս շրջանը:

Երեխան այլևս չի լսում ծնողներին, կամակորություն է անում,

Փոքրիկ երեխաները բոլորի ուրախությունն են, սակայն նրանց ճիշտ դաստիարակությունը մայրիկների համար երբեմն բավականին բարդ գործընթաց է:  Երեխա-ծնող շփումը  կարևոր է, և ցանկալի է վերացնել խնդիրները, որոնք խանգարում են միասին ավելի շատ ժամանակ անցկացնել: Այսպես, երբեմն պատահում է, որ ծնողները խուսափում են երեխայի հետ խանութ գնալուց, քանի որ նա այնտեղ իսկական ներկայացում է «բեմադրում», մայրիկն էլ հասարակական  վայրում բարդ երկընտրանքի առջև է կանգնում. բավարարել երեխայի քմահաճույքը, թե…

Ինչպե՞ս է տեղի ունենում առաջին անգամ

Սովորական օր է և հնարավոր չէ կանխատեսել, որ փոքրիկը խանութում կսկսի կամակորություն անել ու մայրիկից պահանջել գնել խաղալիք կամ այլ բան, որը խանութ գնալիս նախատեսված չէր:  Ինչ էլ լինի, ցանկալի չէ, որ մայրիկը փորձի խնդիրը լուծել խանութում, քանի որ այստեղ երեխան ձեզ պարզապես չի լսի և կշարունակի պնդել իրենը: Պետք է պարզապես շուտ հեռանալ խանութից: Իսկ տանը հանգիստ միջավայրում արդեն կարող եք խոսել երեխայի հետ: Ամենաբարդ և կարևոր հարցն է` ինչպես անել, որ նման հիստերիան երկորրդ անգամ չկրկնվի:

Որպեսզի նման իրավիճակ չլինի, պետք է սկսել գործել ավելի վաղ: Այսպես, խանութ գնալուց առաջ երեխայի

Դուք արդեն իսկ երջանիկ ծնող եք, ունեք փոքրիկ բալիկ: Սակայն մի օր գալիս է պահը, երբ ընտանիքին նոր համալրում է սպասվում: Շատ ծնողների մոտ հարց է առաջանում, թե ինչպես նախապատրաստել երեխային քրոջ կամ եղբոր ծնվելուն:

Հոգեբանները միանշանակ պնդում են, որ երեխային հարկավոր է նախապատրաստել այդ իրողությանը: Միայն խոսակցությունները երեխայի ներկայությամբ ընտանիքի համալրման մասին բավարար չեն:  Խորհուրդ է տրվում տնային գործերով զբաղվելիս կամ երեխայի հետ խաղալիս նրան բացատրել «լուրի» էությունը :

Օրինակ` «Ինչ լավ է բլրակից սահելը: Իսկ երբ քույրիկը ծնվի, ավելի ուրախ կլինի»:  Սովորեցրեք երեխային, որ նա կլինի մայրիկի և հայրիկի օգնականը երեխայի ծնվելուց հետո, քանի որ դուք նրա օգնության կարիքն

Մարդը սովորում է իր իսկ սխալների վրա: Սակայն սխալներից հնարավորինս խուսափելու համար հարկավոր է նախապես տեղյակ լինել սպասվող իրավիճակին:

Երբեք ձեզ մեղավոր մի զգացեք առաջնեկի հանդեպ. դուք ունեք երկու երեխա և երկուսին էլ հավասարապես սիրում եք: Հաճախ նրանց երկուսինէլ ասացեք այդ մասին` անկախ տարիքից, գրկեք նրանց, գուրգուրեք:

Նորածին երկորդ երեխային խնամելիս առաջնեկին մի հանձնեք ուրիշի մոտ խնամակալության: Ավելի լավ է հարազատներին խնդրեք, որ տան գործերով զբաղվեն, իսկ դուք ամբողջությամբ նվիրվեք ձեր երկու երեխաներին:

Ամենակոպիտ սխալն այն է, երբ ծնողները սկսում են համեմատել իրենց երեխաներին, կամ փորձում են միջոցներ ձեռնարկել` կանխելու վարքի այն անցանկալի դրսևորումները, որ ունի

Երբեմն երկրորդ երեխայի ծնվելուց հետո առաջնեկի մոտ վարքային փոփոխություններ են նկատվում: Առաջին երեխան չի ուզում լինել մոռացված կամ ուշադրությունից զուրկ, ավելի քիչ սիրված ընտանիքում: Այդ պատճառով էլ նա սկսում է ամեն կերպ պայքարել,  այսպես ասած, ծնողների մոտ  առաջինը լինելու համար. կապրիզներով, արցունքներով, գոռոցներով նա ուշադրություն է գրավում իր վրա:  Նա խանդում է նորածնին, քանի որ երբեմնի միայն իր մայրիկն այժմ ժամանակի մեծ մասը հատկացնում է քույրիկին կամ եղբորը:

Երբեմն երեխայի մոտ խանդը կարող է դրսևորվել նաև նորածնի նկատմամբ չափազանց շատ հոգատարությամբ. Նա միշտ նորածնի շուրջ է պտտվում, երբեմն անգամ դրանով բարկացնում մայրիկին:

Հազվադեպ, սակայն պատահում է նաև, որ երեխան նորածնի հանդեպ խանդից կարող է առանց պատճառի հաճախակի հիվանդանալ:

Որպեսզի նման անցանկալի իրավիճակներից խուսափեք, «երես տվեք» առաջնեկին, նրան ևս ուշադրություն ու հոգատարություն բաժին

Շատ ծնողներ կարծում են, թե պետք է գիշերը երեխային արթնացնել և գիշերանոթին նստացնել, որ մինչև առավոտ չոր մնա: Մանկաբույժ Սիրանույշ Պողոսյանը պատմում է.

«Ծնողները հաճախ ասում են. հիմա, ցերեկը երեխան համաեմատաբար հազվադեպ է տակը թրջում, գիշերը ե՞րբ պետք է նրան արթնացել` գիշերանոթին նստեցնելու համար»:

Մանկաբույժը դա սխալ է համարում:

«Իրականում ծնողներից ոչ մի ջանք չի պահանջվում, որ երեխան ամբողջ գիշեր չոր մնա»:

Դա լինում է, երբ միզապարկն արդեն բավական ամրացել է, իսկ երեխան չի նյարդայնանում և չի դիմադրում գիշերանոթի նստելուն: Վիճակագրությունը ցույց է տալիս, որ 12 ամսական հարյուր երեխայից մեկն է առավոտյան չոր արթնանում, չնայած մայրը երբևէ նրան չի

Այլ հոդվածներ …

Գովազդ