Թիֆինի Կարլսոնը ամերիկացի գրող է Մինեապոլիս քաղաքից, ով 14 տարեկանում ավտովթարի հետևանքով ողնաշարի վնասվածք է ստացել և սկսել անվասայլակով տեղաշարժվել:

Եթե զգում եք, որ փոքրիկն իրեն խաբված է զգացել, պարզապես ներողություն խնդրեք: Երեխաները մեծամասամբ հանգիստ են տանում այդ նորությունը, բայց պատրաստ եղեք նաեւ հակառակին: Բացատրեք նրան, որ նախքան հարցը հնչելը դուք չէիք կարող տալ դրա պատասխանը: Նաեւ բացատրեք, որ գաղտնիքը պահելով` դուք ցանկանում էիք պահել այդ հրաշալի պատմությունը, որը թե ձեզ, թե նրան մեծ ուրախություն է պարգեւում: Նաեւ հետագա վարքի ուղղություն ցույց տվեք փոքրիկին` հորդորելով գաղտնիքը չբացել եւ չծաղրել այն ընկերներին կամ համադասարանցիներին, ովքեր դեռ հավատում են Ձմեռ պապի գոյությանը:

Հարցը, թե  երբ եւ ինչպես է պետք փոքրիկին պատմել իրականութունը Ձմեռ պապիկի մասին,  մի օր անխուսափելիորեն պետք է ծառանա ծնողների առջեւ: Երբ փոքրիկը 4 տարեկան է, պետք չէ ջանալ՝ ապացուցելու, որ Ձմեռ պապիկ գոյություն ունի. նա ինքնուրույն է ստեղծում այդ աշխարհը, ապրում դրա մեջ եւ չի էլ փորձում դուրս գալ դրա միջից: Բայց երբ նա մեծանում է,  հասունանում, ընկնում «արագ գլխի ընկնող» ընկերների շրջապատ, գաղտնիքը պահելը դժվարանում է:

Դենի Ջոնսոնը մեծացել է խեղճ ընտանիքում, 17 տարեկանում մայրացել է, 21 տարեկանում անօթևան դարձել, 23-ում՝ վաստակել է առաջին միլիոնը: Մի քանի տարի անց հաջողակ գործարար կինը, հինգ երեխաների մայրը, մի քանի թոռնիկների տատիկը պատմել է երեխաների դաստիարակության իր սկզբունքների մասին: «Adme.ru»-ն ներկայացրել է դրանք.

Սիրելի մայրիկներ ու հայրիկներ, հուսով ենք՝ ընթերցել եք մեր նախորդ հոդվածը նույն թեմայով: Եթե  ոչ, սեղմեք այստեղ, ապա կարդացեք  այս մեկը:

Եվ այսպես, եթե որոշել եք փոքրիկին պատմել իրականությունը, նախ՝ զինեք  նրան գիտելիքով: Եթե տանը կա ավելի կրտսեր  բալիկ, որը դեռ երկար պետք է հավատա Ձմեռ պապիկի գոյությանը, մեծին համոզեք, որ օգնի ձեզ նրա  մոտ ամրապնդել հավատը: Այդպես երեխան իրեն ավելի մեծ, ուժեղ ու ինքնավստահ կզգա: Երեխային ներգրավելով կրտսերների՝ այս թեմայով դաստիակությանը՝ դուք կհեշտացնեք նրա անցումը մեկ այլ աշխարհ, որտեղ հրաշքներն ունեն այլ բովանդակություն:

Ուրեմն, ինչպես միշտ, այս անգամ ևս եկեք մի փոքր հասկանանք` ինչու ենք այդքան հաճախ զայրանում:

Ջղայնության, զայրույթի հիմքն անզորությունն է` անզոր ու անկարող լինելու զգացումը: Ամեն անգամ, երբ երեխայի վրա բարկանում ենք, դա առաջին հերթին սկսվում է ինչ-որ բան փոխելու մեր անկարողությունից: Այսինքն` մենք ուզում ենք փոխել իրավիճակը, վերականգնել մեր իշխանությունն իրավիճակի վրա, չի ստացվում, և մենք զայրանում եք:

Այլ հոդվածներ …

Գովազդ