3. Հասկացեք, թե դուք ինչի համար պատասխանատու չեք.

Շատ ծնողներ շփոթում են` ինչի համար են պատասխանատու, ինչի համար` ոչ:  Եվ երբ դուք ձեզ պատասխանատու եք զգում մի բանի համար, ինչը ձեր պարտավորությունների շրջանակից դուրս է, պատրաստ եղեք, որ արդյունքը կլինի հիասթափությունը: Հիշեք` կան բաներ, որոնք ձեր երեխաների պարտականությունն է եւ ոչ` ձերը: Եթե դուք միշտ կարծեք, որ պատասխանատու եք  ամեն կատարվածի համար, ապա ձեր հարաբերությունը ձեր փոքրիկի հետ իսկապես

Մանկական վախերում են մեր հասուն բարդույթների արմատները: Ուստի, որքան շուտ կարողանանք ազատվել դրանցից,  օգնենք մեր փոքրիկներին, այնքան առողջ ու վստահ կարող են մեծանալ մեր երեխաները: Մենք ապրում ենք մեր մեծական կյանքով ու հազվադեպ մտածում երեխաների վախերի մասին: Երբեմն էլ ծիծաղում ենք` նրանց օգնելու, լսելու և հասկանալու փոխարեն:

Մեծերս միշտ զբաղված ենք մեր խնդիրներով, իսկ ի՞նչ անեն փոքրիկներն իրենց խնդիրների հետ:

Մինչդեռ մեծերս պարզապես պարտավոր ենք հասկանալ նրանց վախերի պատճառը: Երեխաներին հաճախ հատուկ են մահվան,

Օգնեք Ձեր փոքրիկին մտածել անելիքի մասին. Եթե կա կոնկրետ խնդիր, որը կարող է սթրես առաջացնել, զրուցեք ձեր փոքրիկի հետ: Խրախուսեք նրան մտածել խնդրի լուծման  մի քանի տարբերակների մասին: Իր ակտիվ մասնակցությունը վստահություն կներշնչի հենց փոքրիկին : Ցույց տվեք, որ դուք էլ եք հակված որեւէ տարբերակի եւ հարցրեք` ինչպես է պատկերացնում դրա կյանքի կոչումը:

Լսեք եւ անցեք առաջ. Երբեմն զրուցելը, լսելն ու  պարզապես փոքրիկին հավատացնելը, որ ինքը հասկացված է, կարող է նրա

Մտածեք այն մեկի մասին, ով հանդարտ է ու խաղաղ: Նրանց թեկուզ մտովի ներկայությունը օգնում է կենտրոնանալ հենց այդ տեսակի վրա: Երբ դուք հանգիստ եք, հավատացեք, այդ հանգստությունը կփոխանցվի նաեւ ձեր ընտանիքի անդամների ու երեխաների վրա: Դա կօգնի ձեր փոքրիկին սովորել, թե ինչպես պետք է պահի իրեն բարկության  պահերին, ինչպես դրսեւորի իրեն լարված իրավիճակներում: Դա տեսնելով` փոքրիկը լարված պահերին այլեւս չի վիճի ձեզ հետ, քանի որ արդեն տեսել է` ինչպես եք դուք հանդարտությամբ հաղթահարել «մենամարտը»: Ոչ ոք չի ցանկանում համբերության բաժակը լցված գտնել ու պայթել, ոչ ոք չի ուզում 

Ահա եւ գաղտնիքը` երբ քեզ կարողանում ես կառավարել, հանդարտվում են նաեւ երեխաները:  Հիշեք` հանդարտությունը վարակիչ է, եւ այդպիսին է նաեւ բարկությունը: Երբ մենք` որպես ծնողներ, նյարդային ու բարկացկոտ ենք դառնում,  ապացուցված է` ջղային են դառնում նաեւ փոքրիկները: Ավելին` հենց այդ բարկությունն է, որ դառնում է ծնողի համար մեկ մտահոգությունը:  Եթե դուք չեք կարողանում հանդարտվել, հավաքել ձեզ ու կառավարել էմոցիաները, ապա ակամայից ստեղծում եք հենց այն մթնոլորտը, որից փորձում եք խուսափել:

Ահա եւ օրինակը` պատկերացրեք` փորձում եք երեխային հեծանիվ քշել սովորեցնել: Երեխան չի

Մեծերը  կարծում են, որ մանկությունը կյանքի  ամենաանհոգ  ժամանակաշրջանն է: Բայց պարզվում է` փոքրիկներն էլ առանց սթրեսի  չեն ապրում: Դպրոցական ու անգամ մանկապարտեզային կյանքը կարող է երբեմն ճնշող լինել: Որպես ծնող անգամ` դուք չեք կարող ձեր երեխային պաշտպանել սթրեսից, բայց կարող եք օգնել նրան գտնել այն առողջ ճանապարհները, որոնցով կարող են դիմակայել սթրեսին եւ լուծել

Այլ հոդվածներ …

Գովազդ