Աղվեսն ու վագրը

բանաստեղծություններ

Մի աղվես բռնեց վագրը մի անգամ,

Աղվեսը ասաց.- Լսիր, բարեկամ,

Տեսնում եմ դու լավ ախորժակ ունես,

Միտքդ ուրիշ է, բայց սխալվում ես,

Աստված ինձ կարգեց գազանների տեր,

Իսկ դու փորձում ես հիմա ի՞նձ ուտել,

Մի աղվես բռնեց վագրը մի անգամ,

Աղվեսը ասաց.- Լսիր, բարեկամ,

Տեսնում եմ դու լավ ախորժակ ունես,

Միտքդ ուրիշ է, բայց սխալվում ես,

Աստված ինձ կարգեց գազանների տեր,

Իսկ դու փորձում ես հիմա ի՞նձ ուտել,

Աստծու զայրույթից աշխարհ շուռ կգա,

Էլ չես ազատվի, երկինքը վկա:

Վագրը երկյուղից գույն տվեց առավ,

Սակայն աղվեսը խոսքն առաջ տարավ:

-Չես հավատում, հա՞, դե արի, եղբայր,

Այս ձորից դուրս գանք ու մտնենք անտառ,

Կտեսնես ինչպես գազաններն ամեն

Ինձնից սարսափած հեռու կփախչեն:

-Շատ լավ,- որոշեց վագրը երկյուղից,

Ու աղվեսի հետ դուրս եկավ ձորից:

Երբ գայլ ու հովազ  մեր վագրին տեսան,

Գլուխներն առած սարերը փախան.

-Սխալվել եմ ես, ներիր ծառայիդ,-

Ասաց ու փախավ վագրը միամիտ:

Սա հին առակ է, բայց միտք ունի խոր`

Ուժի հետ մեկտեղ խելք է հարկավոր:

 

Հենրիկ Սևան