Հասմիկ Աջամյան-Բանաստեղծություններ

բանաստեղծություններ

Եղեգնուտում բույն հյուսեց, 
Ձու ածեց խլահավը, 
Աչքը բնից երբ թարթեց, 
Չտեսավ կկվի գալը: 
Չուներ թիվը ձվերի, 
Մոռացել էր թե հաշվեր, 
Երկուսը`երեք լինի, 
Կկվին ով պիտի պատժեր: 
Բնում ձվել էր թաքուն, 
Այդ կկու անամոթը, 
Հիմա որն էր նրա ձուն,

Եղեգնուտում բույն հյուսեց, 
Ձու ածեց խլահավը, 
Աչքը բնից երբ թարթեց, 
Չտեսավ կկվի գալը: 
Չուներ թիվը ձվերի, 
Մոռացել էր թե հաշվեր, 
Երկուսը`երեք լինի, 
Կկվին ով պիտի պատժեր: 
Բնում ձվել էր թաքուն, 
Այդ կկու անամոթը, 
Հիմա որն էր նրա ձուն,

Որն էր հալալն ու խորթը:

Տաքացնում էր ձվերը 
Խլահավը իր կրծքով, 
Ճեղքեց ձվի կեղևը 
Կկվի ձագուկը շուտով: 
Շուռումուռ էր նա գալիս, 
Բույնն իրեն նեղ էր թվում, 
Հավքը թևին էր տալիս, 
Բնից հեռու չէր գնում: 
Նայում էր նա կուրորեն, 
Ոնց տեսածը չհիշեց, 
Նորածինը անօրեն 
Մի ձուն բնից ցած գցեց: 
Երկրորդ ձուն էլ գլորեց 
Նորելուկը այդ անճար, 
Ինքը`փոքր, գործը չար 
Տեսնես այդ երբ սովորեց:

 

****   ****
Թռչնակ ունեմ գեղեցիկ` 
Փետուրներով հազարան, 
Ձայնով քաղցր ու երգեցիկ, 
Համարձակ ու անվարան: 
Թռչկոտում է նա ուրախ, 
Մոտենում մեր փիսիկին, 
Հետո հանգիստ ու անվախ 
Կանգնում շնիկիս կողքին: 
Բանալիով լարում եմ, 
Թռչկոտում է նա նորից, 
Գիտի`իրեն նայում են, 
Չի մոտենում թռչնակս ինձ:

***

ՆՈՒՌ
Իմ կեղևի ներսում
Օրերն են բոլորում,
Հատիկներիս դարսում
Տարին է կլորվում:
Կեղև ունեմ կարմիր,
Կարմիր են հատերս,
Ես միրգ եմ հատընտիր,
Գուշակիր անունս:

***

Քամու ոտքն ով տրորեց,
Որ աչքը մթնեց,
Երկինքն ասես խռովեց,
Արևը`խրտնեց:
Դիվահարի պես ելավ 
Քամին աշունքվա,
Ձեռք-երեսը անլվա,
Քաղցով դեռ հերվա:
Վերևում մի ամպ գտավ,
Ուզեց տանի տուն,
Որ ստեղծի մի անկյուն,
Ամպի մեջ մտավ:
Չհանդարտվեց գիժ քամին,
Խեղճ  ամպին քամեց,
Թաց հագուստները պահեց 
Արևագալին...

Հասմիկ Աջամյան