Քիթիկն ու բերանը. մանկական բանաստեղծություն

բանաստեղծություններ

Քիթիկը շատ, շատ էր տխուր,

Բերանն ասաց.

-Ինչու՞ ես լուռ:

Քիթիկն ասաց.

-Ինչքա՞ն մնանք թե դու, թե ես այսպես մենակ:

Աչիկները երկու հատ են,

Ականջները երկու հատ են,

Երկու հատ են ոտքը, ձեռքը,

Իր զույգն ունի ամեն մեկը:

Ես ու դու ենք մենակ այսպես,

Մի հատ դու ես,

Մի հատ էլ ես:

Արի մենք էլ ընկերանանք,

Էլ չմնանք այսպես մենակ,

Իրարու հետ դառնանք երկու, 

Պաշտպան կանգնենք մեկս մեկու: