Հարցը, թե  երբ եւ ինչպես է պետք փոքրիկին պատմել իրականութունը Ձմեռ պապիկի մասին,  մի օր անխուսափելիորեն պետք է ծառանա ծնողների առջեւ: Երբ փոքրիկը 4 տարեկան է, պետք չէ ջանալ՝ ապացուցելու, որ Ձմեռ պապիկ գոյություն ունի. նա ինքնուրույն է ստեղծում այդ աշխարհը, ապրում դրա մեջ եւ չի էլ փորձում դուրս գալ դրա միջից: Բայց երբ նա մեծանում է,  հասունանում, ընկնում «արագ գլխի ընկնող» ընկերների շրջապատ, գաղտնիքը պահելը դժվարանում է:

Ամերիկացի հայտնի հոգեբան Ստեֆըն Գրոսզի տեսության համաձայն` փոքրիկին շատ հաճախակի գովելով` մենք վնասում ենք նրա ինքնավստահությունը: Ավելին` շատ գովեստներ սխալ ձեւակերպում են ունենում, եւ եթե մենք մեր փոքրիկներին ասում ենք, թե որքան խելացի է ինքը, ինչ լավ խաղացող է, դերասան է եւ այսպես շարունակ, մենք

Նկարչություն, պար, լող, երգ, կավագործություն, դաշնամուր, կարատե, կիթառ, օտար լեզուներ ու այսպես շարունակ.  այսօրվա փոքրիկների զբաղմունքների ցանկն այնքան խիտ է, որ կարելի է ժամերով թվարկել: Շատ մայրիկներ երեխայի օրն անգամ նախապես են պլանավորում, որ ամեն ինչ հասցնեն: Բազմազբաղ փոքրիկների առավոտը սկսվում է ծնողների՝ «ուշանում ես» զգուշացմամբ եւ ավարտվում «արագացրու» հրահանգով:

Ուրեմն, ինչպես միշտ, այս անգամ ևս եկեք մի փոքր հասկանանք` ինչու ենք այդքան հաճախ զայրանում:

Ջղայնության, զայրույթի հիմքն անզորությունն է` անզոր ու անկարող լինելու զգացումը: Ամեն անգամ, երբ երեխայի վրա բարկանում ենք, դա առաջին հերթին սկսվում է ինչ-որ բան փոխելու մեր անկարողությունից: Այսինքն` մենք ուզում ենք փոխել իրավիճակը, վերականգնել մեր իշխանությունն իրավիճակի վրա, չի ստացվում, և մենք զայրանում եք:

«Գիտե՞ս, աղջիկս հաղթեց նկարչության մրցույթում», «Բա իմացա՞ր, տղաս նենց լողաց, բոլորն ապշեցին», «Աղջիկս, մի հատ երգի, թող մորաքույրը տեսնի, թե որ երգիդ համար մրցանակ ստացար», «Երեխաս մրցանակ չստացավ, որովհետեւ ձայնը խզվել էր, թե չէ դասատուն միշտ ասում է, որ իր նմանը չկա»: Նման  արտահայտություններ մեկ անգամ չէ, որ հնարավոր է լսել ծնողների ու փոքրիկների միջավայրում: Խոսքն այս պարագայում հատկապես մայրերի մասին է:

Նյութի առաջին մասը կարդացեք այստեղ

Երրորդ փուլ՝ 10-15 տարեկան

Այս տարիքում երեխային պետք է վերաբերել ինչպես հավասարի: Ուշադրություն՝ ոչ թե հավասարեցնել, այլ վերաբերել որպես հավասարի: Խորհրդակցեք նրա հետ բոլոր կարեւոր թեմաների շուրջ, տվեք ինքնուրույնություն եւ խրախուսեք այն:  Ձեր կամքը պարտադրեք «թավշե ձեռնոցներով»՝ քննարկումների ու խորհրդի տեսքով:  Եթե ձեզ որեւէ բան դուր չի գալիս, նրա ուշադրությունը սեւեռեք  բացասական հետեւանքների վրա՝ խուսափելով կտրուկ արգելքներից: Այս փուլում ձեւավորվում է նրա ինքնուրույնությունը եւ մտքի ազատությունը:

Այլ հոդվածներ …

Գովազդ