Ինչպե՞ս չկորցնել ինքնատիրապետումը և չբղավել երեխայի վրա․ 5 խորհուրդ մայրիկին

Երեխայի անդադար հարցերը, լացը, չլսելը կամ նույն խնդրանքը տասն անգամ կրկնելը կարող են նույնիսկ ամենահամբերատար մայրիկին հասցնել հուզական սահմանագծին։ Երբեմն մայրիկը կորցնում է ինքնատիրապետումը, բղավում է, և հետո գալիս են մեղքի զգացումն ու զղջումը։

Հիշեք՝ ինքնատիրապետումը հմտություն է, որը կարելի է ձեռք բերել։ Ահա 5 քայլ, որոնք կարող են օգնել՝

1. Ճանաչեք ձեր բարկության ազդակները։ Ուշադրություն դարձրեք՝ ինչ իրավիճակներում եք ամենից հաճախ կորցնում համբերությունը․ հոգնածությո՞ւն, շտապե՞լ, աղմո՞ւկ։ Պատճառները հասկանալը կօգնի կանխել պոռթկումը։

2. Դադար վերցրեք նախքան արձագանքելը։ Երբ զգում եք, որ պատրաստվում եք բղավել, մի քանի վայրկյան լռեք, դանդաղ շնչեք։ Եթե երեխան անվտանգ է, կարող եք մի պահ հեռանալ և վերադառնալ ավելի հանգիստ վիճակում։

3. Խոսեք ավելի քիչ, բայց հստակ։ Բարկության պահին երկար բացատրությունները հաճախ չեն օգնում։ Փոխարենը՝ հանգիստ, կարճ նախադասությամբ ասեք՝ ինչ եք ակնկալում երեխայից։

4. Մի՛ փորձեք ամեն ինչ լուծել հոգնած վիճակում։ Եթե հնարավոր է, օգնություն խնդրեք զուգընկերոջից կամ հարազատներից, ժամանակ հատկացրեք հանգստին։ Մայրիկն էլ ունի ընդմիջման և աջակցության կարիք։

5. Եթե բղավել եք, վերականգնեք կապը։ Կարող եք ասել․ «Ես բարկացա և բարձր խոսեցի։ Դա ճիշտ չէր, կներես։ Հաջորդ անգամ կփորձեմ ավելի հանգիստ խոսել»։ Ներողություն խնդրելը չի թուլացնում ծնողի հեղինակությունը, այլ երեխային սովորեցնում է պատասխանատվություն ստանձնել։

Հիշե՛ք․ լավ մայրիկ լինելը չի նշանակում միշտ հանգիստ լինել։ Կարևոր է նկատել սեփական հույզերը, սովորել կառավարել դրանք և անհրաժեշտության դեպքում օգնություն խնդրել։ Երեխային պետք չէ կատարյալ մայրիկ, նրան պետք է մեծահասակ, որը կարողանում է սխալվելուց հետո վերականգնել կապը։

 

Աղբյուրներ՝ ՅՈՒՆԻՍԵՖ, Ամերիկյան մանկաբուժության ակադեմիա, Հարվարդի համալսարանի Երեխայի զարգացման կենտրոն