Երեխայի լացը, բարկությունն ու հիստերիան միշտ չէ, որ «երես առնելու» նշան են։ Հատկապես փոքր տարիքում երեխաները դեռ սովորում են հասկանալ և կառավարել իրենց հույզերը, իսկ մեծահասակի օգնությունը նրանց համար կարևոր է։
Երեխայի բոլոր ցանկությունները կատարելը կամ, հակառակը, ամեն ինչ արգելելը չի օգնում նրան հասկանալ ու ընդունել սահմանները։ Երեխային պետք են հստակ, կանխատեսելի և տարիքին համապատասխան կանոններ, բայց նաև՝ ծնողի հանգիստ և հետևողական վերաբերմունքը։
Ծնողները երբեմն զայրույթի պահին կամ անելանելի թվացող իրավիճակներում անում են արտահայտություններ, որոնք կարող են աննկատ ազդել երեխայի ինքնագնահատականի վրա։
Երեխային մի քանի անգամ ասում եք՝ հավաքի՛ր խաղալիքներդ, հագնվի՛ր կամ անջատի՛ր հեռախոսը, բայց նա, կարծես, չի լսում։ Մինչև բարկանալը փորձեք հասկանալ՝ ինչու է այդպես վարվում։ Երեխայի՝ խնդրանքին չարձագանքելը միշտ չէ, որ անհնազանդություն է։
Երբ երեխան պարտվում է խաղում կամ որևէ մրցույթում, նա կարող է բարկանալ, լաց լինել, մեղադրել մյուսներին կամ նույնիսկ հրաժարվել այլևս խաղալուց։ Ծնողի համար գուցե ավելի հեշտ լինի զիջել և թույլ տալ, որ երեխան հաղթի, բայց պարտվելն էլ կարող է կարևոր փորձառություն լինել։
