Տատիկն ասաց, թե անձրևից

Բոյ է քաշում ծիլը հողից:

Մեծանում է ամեն մի բան,

Նույնիսկ կաղնին հսկայական:

Ազատ աստվածն այն օրից,

Երբ հաճեցավ շունչ փչել,

Իմ հողանյութ շինվածքին

Կենդանություն պարգևել.

Ամպիկ է ծնել արփին,
Ամպիկն էլ՝ կաթիլ,
Կաթիլը պաղել ճամփին,
Դարձել է փաթիլ:

Ես ռետինն եմ, ռետինը,

Լավ իմացեք իմ գինը․․․

Արթնացե՜լ եմ, արթնացե՜լ,

Անուշիկ եմ ես դարձել,  

Պուպուշիկն եմ մայրիկի,

Ուզում եմ՝ նա ինձ գրկի։

Սիրուն, անմեղ ի՛մ գառնուկ,

Բուրդդ սպիտակ ու փափուկ,

Դաշտ վազելով ու արոտ՝

Մորդ քաշում ես կարոտ․

Մայրս նման մի ծաղկի՝

Անուշ բույր ու տեսք ունի,

Նրա փխրուն սրտի մեջ

Ոչ մի ցողուն փուշ չունի։

Ես լսեցի մի անուշ ձայն,

Իմ ծերացած մոր մոտ էր,

Փայլեց նշույլ ուրախության,

Բայց, ափսո՜ս, որ երազ էր։