Մայրի՛կ, դու չես ծերացել,

Այլ թոռներդ են շատացել։

Կարծես թե դարձել եմ ես տուն,
Բոլորն առաջվանն է կրկին,
Նորից դու հին տեղը նստում,
Շարժում ես իլիկը մեր հին։

Նոր է տարիդ բոլորել,

Դու քայլել ես սովորել:

Մի՛  վախենա, քայլ արա,

Դու իմ պստիկ, ժիր Արա:

Իմ պապը տնկել է

Մեր գյուղի շիվերը,

Իմ պապը պայտել է

Մեր գյուղի ձիերը:

Թող հավերժ ապրի մեր ժողովուրդը,

Հազար տարիներ ու հազար դարեր.

Հիշում եմ դեմքը քո ծեր, մայր իմ անուշ ու անգին,

Լույս խորշոմներ ու գծեր, մայր իմ անուշ ու անգին:

Երեք փչակ, երեք բույն,

Երեք բնում՝ երեք բու:

Աքաղաղը կանչում է.
- Ծուղրուղու՜,
Ղու-ղու-ղու՜.
Պառավ նանը զարթնում է,
- Տա-տա-տա՜,
Պա-պա-պա՜...