Չարաճճի այծիկը

Մեր հարևան գյուղացին

Շատ էր սիրում իր այծին,

Հաց ու շաքար էր տալիս,

Այծիկը պար էր գալիս:

-Ոտքերս հաստ են, պոչս` կարճ,

Ինձ միք կոչի սարի արջ…

Մարմնով գուցե քիչ կոպիտ,

Սակայն ունեմ քնքուշ սիրտ,

Մի աղվես բռնեց վագրը մի անգամ,

Աղվեսը ասաց.- Լսիր, բարեկամ,

Տեսնում եմ դու լավ ախորժակ ունես,

Միտքդ ուրիշ է, բայց սխալվում ես,

Աստված ինձ կարգեց գազանների տեր,

Իսկ դու փորձում ես հիմա ի՞նձ ուտել,

Առուն վազեց կարկաչելով, 
Ձորը զարթնեց կանաչելով,
Արագիլներն վերադարձան -
Իրենց բույնը ճանաչելով:
Ա՜խ, ինչ սիրուն գարուն է, տե'ս,

Ես ամպիկն եմ,

Ես ամպիկն եմ,

Արագաշարժ

Ու ճարպիկն եմ:

Արագի՛լ, բարով եկար,
Հայ արագի՛լ, բարով եկար.
Դու մեզ գարնան նշան բերիր,
Մեր սրտերը ուրախ արիր։

Արագի՛լ, երբ գնացիր,

Զգո՜ւյշ խոսիր Հայաստանում.-

Այստեղ ամեն գագաթ ու ձոր,

Արձագա՜նք է տալիս հզոր

Եվ քո խոսքը հեռո՜ւ տանում...

Թե բարի են խոսքերը քո,

Ի՞նչ կըլինի, ասա՛, գրիչ,
Ինձ էլ սիրես գոնե մի քիչ։
Ինչո՞ւ իմ մեծ քրոջ ձեռքին
Գրում ես միշտ վարժ ու կարգին,

Իսկ իմ ձեռքին խազմըզում ես
Սև ագռավի ճանկերի պես։