-Ես խաղողի կանաչ վազն եմ,

Ոսկե աշնանն հենց որ հասնեմ,

Ու սաղարթիս ստվերում զով,

Ողկույզները պարեն նազով,

Հարազատի ու օտարի

Ես ձայն կտամ. – Ինձ մոտ արի,

Կեր խաղողս քաղցր ու հյութեղ,

Մեր լեզուն մեր խիղճն է դա,

Սուրբ հացը մեր սեղանի,

Մեր հոգու կանչն է արդար

Ու համը մեր բերանի:

Մեր լեզուն ծուխն է մեր տան,

Մեր կշիռն աշխարհի մեջ,

Նա աղն է մեր ինքնության,

Էության խորհուրդը մեր:

Այս գարնան հետ, այս ծաղկունքի,

Այս թռչնակի, այս առվակի,

Հետն այս երգի ու զարթոնքի

Բացվեց լեզո՜ւն իմ մանկիկի:

ՈՒ թոթովեց բառ մի անգին

Հայկյան լեզվից մեր սրբազան,

Ասես մասունք հաղորդության

Դիպավ մանկանս շրթունքին...

- Լսի'ր, որդիս, պատգամ որպես

Սիրող քո մոր խո՜սքը սրտանց,

Այսօրվանից հանձնում եմ քեզ

Հայաստան ասելիս այտերս այրվում են

Հայաստան ասելիս ծնկներս ծալվում են

Չգիտեմ ինչու է այսպես:

Հայաստան ասելիս շրթունքս ճագում է

Հայաստան ասելիս հասակս ծաղկում է

Չգիտեմ ինչու է այսպես:

Հայաստան ասելիս աչքերս լցվում են

Ես իմ անուշ Հայաստանի արեւահամ բառն եմ սիրում,

Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում,

Արնանման ծաղիկների ու վարդերի բո՛ւյրը վառման,

Ու նաիրյան աղջիկների հեզաճկուն պա՛րն եմ սիրում:

 

Սիրում եմ մեր երկինքը մուգ, ջրերը ջինջ, լիճը լուսե,

Արեւն ամռան ու ձմեռվա վիշապաձայն բուքը վսեմ,

Իմ քաղցրանո՜ւն, 
Իմ բարձրանո՜ւն, 
Իմ տառապա'ծ, 
Իմ փառապա'նծ: 
Հների մեջ` դու ալեհեր, 
Նորերի մեջ` նոր ու ջահել. 
Դու` խաղողի խչմարված վազ, 
Վշտերդ` ջուր, ինքդ ավազ. 
Դու` բարդենի սաղարթաշատ, 
Առուն ի վար փռված փշատ. 
Դու` կիսավեր ամրոց ու բերդ, 
Մագաղաթյա մատյանի թերթ. 
Դու` Զվարթնոց-ավեր տաճար, 
Կոմիտասյան ծիրանի ծառ. 
Դու` ջրաղաց խորունկ ձորում,

Այլ հոդվածներ …