Մեսրոպ Մաշտոցն ասաց՝ որդիս,
Էլ ինչո՞վ ես հույսը բերդիս,-
Էլ հայրենիք ինչո՞ւ եկար,
Թե պիտ խոսես օտար լեզվով,

Մի ծառ ունեմ,

Անուն չունի,

Վրան հազար

Պտուղ ունի:

Մի օր աղվեսն հանաքչի

Բռնեց ճամփան զաքանչի,

Գնաց, գնաց, մեր արտում,

Պապիս լարած թակարդում

Տեսավ պանրի մի կտոր:

Մի բարկացրեք մրջյունին

Փոքրիկ մրջյունն` ահագին,

Ծանր մի հասկ շալակին,

Տեսեք ինչպես է գալիս,

Ծուռ ոտքերին զոռ տալիս:

Տիկնիկը

Տիկնիկ ունեմ՝ ծաղրածու է,
Քիթը հավի ներկած ձու է,
Հագնում է նա փքված մի շոր,
Կոշիկներն են խոշո՜ր, խոշո՜ր։

Այ ժամացույց, ժամացույց, 
Դու չե՞ս հոգնում խոսելուց, 
Մի բերան հենց`տիկ, հա տիկ... 

Ես ապրում էի մի փոքրիկ տան մեջ
Առատ ու անփույթ,
Աշխարհքն ինձ համար կըլոր էր անվերջ,
Կեղևը կապույտ։

Ականջիս տակ

Մի ծղրիդ

Ու քթիս տակ

Մի ծիտիկ: