Ես իմ անուշ Հայաստանի արեւահամ բառն եմ սիրում,

Մեր հին սազի ողբանվագ, լացակումած լարն եմ սիրում,

Կարդա’, ա’յ իմ խելոք մանուկ,
Կարդա’, գրի’ր տարին բոլոր,
Կարդացողի խելքն է կտրուկ,
Միտքը պայծառ ու լուսավոր:

Գիրք կարդալով’ դու գրքերում

Կատուն

Շունը տունն էր հավաքում,

Այծը՝ սրինգ նվագում,

Փոքրիկ մեղուն ծառի տակ

Նորոգում էր մի փեթակ,

Ձմեռ պապի, Կաղանդ պապի,

Դե շուտ սահնակդ զարդարի,

Եղնիկներով ուրախ, բարի,

Նվերներով պարկերդ լի,

Արագ-արագ մեր տուն արի:

Սարի լանջին, ժայռի տակ,
Ջուր էր բխում սառնորակ
Ու ցրվելով խոտերում
Իզուր ճահիճ էր դառնում։

***

Բզբզան բզեզը 

Բազմել է բազմոցին: 

Կախվեց տողից «յ» տառը,
Ւնչպես թեյի գդալը.
Այդ լավ տառով Օվսաննան
Պիտի գրի յասաման։
Թող բույր լցնի աշխարհը
Յասամանի "յ" տառը,
Հույսով, լույսով, տող հյուսի
Սրտերի հետ թող խոսի,

Շունը

Հաֆ-հա՛ֆ, հաֆ-հա՛ֆ,

Ահա այսպես

Հաչում եմ ես,